De fuik van liefde

Hij zit tegenover mij in mijn praktijk. Een man van eind dertig. Zijn werk – wat hij altijd graag deed – gaat niet meer. Hij is tijdelijk weg bij zijn gezin. Weet niet meer wat ie moet doen. Iets in hem roept om een verandering. Om vrijheid. Geluk. Een andere kracht houdt hem op de plek waar hij staat. Schuldgevoelens. Het goed willen doen. Gezien willen worden voor wie hij daadwerkelijk is. Zijn partner laat weten wat ze wil. Als hij in staat zou zijn om aan haar wensen tegemoet te komen, dan zouden ze het toch prima hebben samen? Zij houdt toch immers ook rekening met zijn behoeften? Zij respecteert hem toch ook? Waarom lukt het dan niet om haar ook te respecteren? Beiden zijn een fuik ingezwommen. Zonder dat ze er erg in hebben. Een doodlopend pad. De verbinding met lijstjes en oordelen belangrijker gemaakt dan de verbinding met henzelf. Uit liefde voor de ander…

Read More

Wanneer het lijf “nee”zegt

Wanneer het lijf “nee” zegt

Jouw lijf werkt perfect. Het laat je voelen wat goed is voor jou, en wat niet. Het reageert direct op wat er in je hoofd omgaat en laat je voelen wat de effecten daarvan zijn. Voor je hoofd maakt het niet uit of de gedachte waar is of niet. Die maakt geen onderscheid tussen werkelijkheid of fictie. Hoe ga jij je voelen wanneer je iedere dag jezelf vertelt dat je door moet gaan met je werk terwijl je eigenlijk iets anders wilt? Vanuit je overtuiging, jouw waarheid, dat het jouw verantwoordelijkheid is om voor het gezin te zorgen. Maar hoe waar is dat? En welke prijs betaal je daarvoor? Jouw lijf heeft het totale plaatje, daar waar je hoofd een beperkt overzicht heeft. Ze laat je voelen wat werkelijk goed is voor jou, en wat schadelijk is. Waar je werkelijk voor bedoeld bent.

Read More

Een verslaving is niet tegen jou, maar juist vóór jou

De reis om afscheid te kunnen nemen van je verslaving gaat gepaard met het passeren van een aantal drempels. Je zult een aantal innerlijke draken moeten verslaan om uiteindelijk op die plek van rust uit te komen. Het strijden met deze draken is opnieuw zo spannend dat je daar het liefst vandaan wilt. En dat is waarom het zo’n verdraaid zware, lange en lastige weg kan weg kan zijn. Voor velen nog een soort utopia, het beloofde land vrij van verslavingen en een plek van rust en ontspanning. Het is waardevol om iemand de weg te vragen. Het liefst iemand die jou jouw eigen weg laat lopen en oog in oog laat komen met de draken die je tegenkomt.

Read More

Vertrouwen op onzekerheid

Of ik hem terug wilde bellen. Een jonge man, begin dertig. Wanneer hij opneemt zegt hij: “m’n kop maakt me gek, ik kan de hele dag aan niets anders denken. Ik slaap niet meer, kan me niet meer concentreren, ik ben moe, uitgeput, op. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Ik word gek van die onzekerheid”. “Dat is nou net het probleem”, zeg ik.

Read More

Overgave is geen opgeven

Verbaasd kijkt ze me aan. “Accepteren? Vraag je me nou om het zomaar te accepteren?” Ik zie haar denken. Dat kán toch niet? Als ik dit accepteer, dan geef ik toch op aan wat ik wil? Verbazing, maakt plaats voor verwarring. Verwarring en wanhoop: “Goed voor mezelf zorgen zeg je toch? Welnu, ik wil iets anders. Iets anders dan dít…”

Read More

Terwijl ik mijn stappen maak in de sneeuw hoor ik mijn ademhaling. Adem in…adem uit, adem in… adem uit.

De mist maakt het opeens glashelder

Terwijl ik mijn stappen maak in de sneeuw hoor ik mijn ademhaling. Adem in…adem uit, adem in… adem uit. Het is mistig, er is geen contrast en de route is verhuld in een grijswitte massa. Dan verlies ik grip met mijn ski, verlies mijn balans en glij een paar meter langs de steile helling naar beneden. Zowel voor als achter mij zie ik niemand. Ik voel onrust en onzekerheid. De metafoor met mijn leven is in de dichte mist opeens glashelder….

Read More

Pijn Paradox

De tranen staan in haar ogen. Ze wil antwoorden op mijn vraag waarvoor ze komt, maar ze kan het niet verwoorden. Alleen de gedachte al dat ze het uit moet spreken. De last op haar schouders, de pijn, zo heftig dat alleen haar tranen nog kunnen spreken. “We gaan het anders doen”, zeg ik. “Als je het goed vindt gaan we dit gesprek starten via jouw gevoel…”

Read More

Grote zwembad

Vrijdagochtend, Domodossola. Een klein dorpje in Italië. Hier zal ik de groep over een paar uur ontmoeten. Vijf mannen. Tourskiën in Italië. Digitale detox. Geen telefoon. Afgesneden van de buitenwereld. Volledig aangesloten op jezelf. Hoewel ik best redelijk kan skiën, ben ik sinds gisteren al gespannen. Zo’n gevoel in je buik; alsof er continu iets ronddraait. Je ademhaling in je keel, die tegelijkertijd net iets teveel dichtgeknepen wordt. Trek in eten, maar toch ook weer niet. Een kruising tussen nieuwsgierigheid en spanning. Misselijk… En toch ook weer niet. Onaangenaam gevoel. Het haalt me steeds uit het moment. Of juist niet…
Read More

Tijd van verlangslijstjes

“Maak jezelf niet belachelijk, heb jezelf lief”, een reactie die ik mocht ontvangen op de berichten die ik plaats. Ik neem aan vanuit een goede intentie. Tegelijkertijd met daarin een enorme tegenstelling. Mensen oordelen. Ik kan zeggen dat ze dat niet zouden moeten doen, maar ze dóen het. Ik doe het ook. Continu. Mijn oordeel over jou kan bij mij enorme weerstand veroorzaken. Of jouw oordeel over mij. Het kan je enorm veel energie besparen wanneer je inziet dát je oordeelt. En dat het jouw gedachten zijn en jouw gevoelens. Maar wat is er waar aan jouw gedachten, jouw oordelen? Hoe waar zijn jouw lijstjes? “Maak jezelf niet belachelijk”… Met andere woorden; doe wat ik normaal vind.

Read More

Bezig met niet te verliezen

We zijn meer bezig met “niet te willen verliezen” dan te kijken naar wat we kunnen winnen.
Ik wil al jaren eerder naar bed. Toch gebeurt het veel te weinig. Uit angst om het goede gevoel in de avond in te moeten leveren. Uit angst voor dat sombere gevoel dat in de ochtend op me wacht.
Read More